در دین زردشت، اهورامزدا نورالانوار با جلوه­های متعدد موسوم به امشاسپندان است وظیفۀ امشاسپندان به‌ عنوان مظاهر اهورامزدا توسعۀ اصل «اشه» و آبادانی است. فرامین اهورایی به دستیاری این شش فرشته­ی مقرب جاودان اجرا می­گردد. اساس این اندیشۀ ایرانی در دین ودایی سابقه دارد که زرتشت صورت نوین واساسی دیگری بدان بخشید در دین زردشت، تعداداصلی امشاسپندان شش فرشته است،حالآنکه عموماً ازهفت امشاسپند سخن به میان می‌آید. تأمل در اوستا نشان می‌دهد که در هیچ جای گات­ها به واژه­ی امشاسپندان برنمی‌خوریم؛ اما در اوستای متأخر و متون پهلوی نام جمعیِ امشاسپند بر آنان اطلاق شده است. این یاریگران در گات­ها، جلوه­های اهورامزدا و مظهر آفرینندگی به شمار می‌آیند، درحالی که اوستای جدید و متون پهلوی آنان راایزدانی مِهین و متشخص و مستقل از اهورامزدا با خویشکاری معین معرفی می­کنند. فردوسی نیز در شاهنامه با یادکرد پیام­آوری زردشت و کتب اوستا و زند، بی­آنکه واژه­ی امشاسپندان را به­کار برد، از جلوه­های اهورایی بهمن، اردیبهشت، شهریور، سپندارمذ، خرداد و امرداد سخن می‌گوید.