شاهنامه­ی فردوسی را حماسه­ی ملّی و گنجینه­ی هویّت ایرانیان دانسته­اند. هویّتی که پاسداران آن با حفظ روایات شفاهی و سنن باستانی و انتقال این ذخیره به زمانه­ای که شرایط برای بازسرودن شاعرانه­ی آن فراهم گشت، توانستند در عهد اسلامی نیز آن را تداوم بخشند. اگرچه دهقانان در حفظ و بازگویی این سنن نقش مؤثّری دارند، اما توانمندی فردوسی در سرودن حماسه­ی ملّی و آفرینش اثری جاودانه، نامه­ی باستان ایران را به زیباترین شیوه ماندگار کرد. در بررسی این اثر حماسی، با این پرسش مواجه می­شویم که آیا تنها ذوق سرشار و قریحه­ی ناب فردوسی و حسِّ ملّیّتی او به خلق شاهنامه انجامیده است یا این‌که اوضاع عصر و زمانه­ی شاعر نیز بر پدید آمدن این اثر تأثیرگذار بوده است؟ در این مقاله، با تبیین اوضاع سیاسی، اجتماعی، دینی، ادبی و فرهنگی عصر فردوسی و تأثیر آن بر سروده شدن شاهنامه، بر این یافته تأکید می­کند که، پدید آمدن شاهنامه تابع شرایط روزگار فردوسی بوده است.