زبان و ادب فارسی در شکل‌گیری هویّت ایرانی بسیار اهمیت داشته و با بن‌مایه‌های وطن‌خواهی، ‌مهرورزی، خردگرایی و دین‌محوری آمیخته شده است. شاعران ادبیّات سیاسی مشروطیت از این سرمایه‌ها در خدمت آرمان‌های مردمی استفاده کرده‌اند. آزادی‌خواهی و اندیشه‌های ناسیونالیستی از درون‌مایه‌های اصلی مشروطیت بود؛ امّا به دلایلی، هر کدام از روشنفکران برداشت خاصّی از آن‌ها داشتند؛ مثلاً: آزادی در دیدگاه فرّخی، ‌علاوه بر مفاهیم دموکراسی و آزادی‌های اجتماعی و قانون‌گرایی، با مفاهیم عناصر اساطیری، ملّی و مذهبی، نوگرایی، جهان وطنی و صلح عمومی و چاشنی اندیشه‌های سوسیالیستی آمیخته شده است.
فرّخی‌یزدی، ‌بیش از دیگر شاعران مشروطه، ‌عناصر اساطیری و تاریخی را برای آرمان‌های اجتماعی و سیاسی به کار می‌گیرد،؛ امّا در این راه هرگز دچار باستان‌گرایی و شووینیزم افراطی نمی‌شود. نگارنده می‌کوشد به شیوۀ توصیفی و تحلیلی این مسائل را با تجزیه و تحلیل و مقایسۀ اشعار و مقالات فرّخی‌یزدی و با بهره‌جستن از تألیفات و تحقیقاتی که در بارۀ زندگی، شعر و اندیشۀ وی صورت گرفته، بررسی کند.