تاریخ ایران باستان را به سلسله‏های پیشدادی، کیانی، اشکانی و ساسانی تقسیم‏بندی می‏کردند. در داستان‏های حماسه ملی، ذکری از مادها و هخامنشیان نیست. هدف عمده مقاله حاضر، بررسی چرایی حذف تاریخ مادها و هخامنشیان در روایات حماسه ملی است. مادها در مناطق غربی ایران سکونت اختیار کردند و موفق شدند تا حکومتی گسترده و مقتدر تشکیل دهند. بر شرق ایران نیز کیانیان حکومت می‏کردند. مادها با پیشروی به سمت نواحی شرقی توانستند آن منطقه را ضمیمه حکومت خود کنند. پس از مدتی مادها مغلوب هخامنشیان می‏شوند و با حمله اسکندر، هخامنشیان از حکومت ساقط می‏شوند. در زمان اشکانیان، ‌اقدام به جمع‏آوری داستان‏های ملی می‏شود. هنگامی که اشکانیان ‏خواستند،‌ به تدوین گذشته خود بپردازند، دو شکست بزرگ را به خاطر ‏آوردند؛ اولی شکست حاکمان محلی آنان و پیچیده شدن طومار کیانیان بود و دومی، شکست هخامنشیان از اسکندر که انقراض هخامنشیان را سبب ‏شد. شاید آنان، شکست اولی را در مقایسه با دومین شکست خیلی کوچکتر احساس می‏کردند، لذا تلاشی آگاهانه را شروع کردند تا شکست اولی، به فراموشی سپرده شود؛ البته این شکست از خاطره‏ی جمعی کاملا زایل ‏نشد ولی خیلی کمرنگ شد و بدان شکل باقی‏ماند. اما شکست از اسکندر قابل زایل شدن نبود و به همین خاطر باقی ماند. در گذر زمان آنان توانستند این دو را با هم ادغام کنند. بنابراین، "دارایی" که از "اسکندر" شکست خورده، حاصل یکسان پنداری "فردی کیانی که از مادها شکست خورده" با "داریوش سوم که از اسکندر شکست ‏خورده" است. لذا پس از کیانیان، حکومت اسکندر فرا می‏رسد و دوران مادها و هخامنشیان از داستان‏های ایرانی حذف می‏شوند. این ادغام باید در زمان اشکانیان رخ داده باشد چرا که در زمان ساسانیان،‌ یک شکست شناخته شده بود و آنان از حکومت هخامنشیان بی اطلاع بودند.