Journal of Heroic Literature

Journal of Heroic Literature

The Influence of the Shah-Pahlevans of Shahnameh on the Formation of Mythological Foundations.

Document Type : Original Article

Authors
Associate Professor of Persian Language and Literature, Faculty of Literture and Humanities,Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran
http://doi.org/10.22034/heroic.2025.3.4.05
Abstract
Ever since the creation of the continuous progress of human civilization has stepped forward, thanks to the efforts of the modern civilized society, people, wisely, individually, collectively, or randomly, and through trial and error route of human civilization, have brought a new life and so the cornerstone of the ancient communities were founded. In historical patterns, the first civilization of learners and practices among communities often shaped basic but important mythological narratives and epics. This is mostly due to the efforts of the first king of the gods or the origin of the measures or a fortiori of force. It is of course the positive and negative aspects of the supernatural which have been transformed.
In the mythology of the early teachings and practices of human civilization in the presence of kings and of the ideal and the Kings such as Mashya and Mashyana, Siamak, Tahmores, Hooshang and Jamshid and Fereydoon. This study focused on three factors of sources, learners, and deeds of civilization to know about the issues raised. The sources of the civilization, based on the Shahnameh, are personal, divine, and diabolical, and come from the legislators as high people in the guise of the king-gods, which pushed civilization forward. This descriptive and analytical study is based on the written sources.
Keywords

  1. آبراهامز، دروتی و دیگران. (1382)، تاریخ تمدن و فرهنگ جهان، ‌ترجمۀ عبدالحسین آذرنگ، تهران: طرح نو.
  2. آموزگار، ژاله. (1386)، زبان، فرهنگ، اسطوره، تهران: معین.
  3. ابریشمی، محمد حسن. (1384)، «پژوهشی در باب القاب تهمورث، زیناوند، دیوبند، دیباوند، زیباوند»، نامة فرهنگستان، 6/1، تحقیقات ایران­شناسی، صص193-205.
  4. ابوالقاسم فردوسی. (1389)، شاهنامه، به کوشش جلال خالقی مطلق، تهران: مرکز دائره المعارف بزرگ اسلامی.
  5. اسماعیل پور، ابوالقاسم. (1387)، اسطوره، بیان نمادین، تهران: سروش.
  6. اکبری­مفاخر، آرش. (1386)، «اسطوره دیوهای نخستین در شاهنامه»، مجله‌ مطالعات ایرانی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، شماره‌12‌، پاییز، صص21-34.
  7. بمفرد پارکز، هنری. (1378)، «اساطیر تمدن غرب»، ‌ترجمۀ محمد بقایی، نامه فلسفه، صص181-206.
  8. بویس، مری. (1384)، «جشن‌های ایرانیان»، مجموعه مقالات: علم در ایران وشرق باستان، ‌ترجمۀ و تحشیه همایون صنعتی زاده، تهران: قطره و دانشگاه شهید باهنر کرمان، صص349-374.
  9. بهار، مهرداد. (1362)، پژوهشی در اساطیر ایران پارۀ نخست، تهران: توس.
  10. بیرو، آلن. (1380)، فرهنگ علوم اجتماعى، ترجمة دکتر باقر ساروخانى، تهران: کیهان.
  11. پرنیان، موسی و بهمنی، شهرزاد. (1391)، «بررسی و تحلیل نمادهای بخش اساطیری شاهنامه»، متن شناسی ادب فارسی، دورة جدید، سال چهارم، شمارة1، صص110-91.
  12. پور داود، ابراهیم. (1377)، یشت­ها، 2 جلد، تهران: اساطیر.
  13. تاد، لوئیس پل و دیگران. (1383)، تاریخ تمدن و زندگی مردم جهان، ‌ترجمۀ‌ هاشم رضی، تهران: سخن.
  14. جلالی نائینی، سید محمدرضا. (1384)، ثنویان در عهد باستان، تهران: طهوری.
  15. خواجه نصیر الدین طوسی. (1360)، اخلاق ناصری، تصحیح و توضیح مجتبی مینوی و علیرضا حیدری، تهران: شرکت افست.
  16. دارمستتر، جیمس. (1382)، وندیداد اوستا یا مجموعه قوانین زرتشت، ‌ترجمۀ موسی جوان، تهران: دنیای کتاب.
  17. دورانت، ویلیام جیمز. (1378)، تاریخ تمدن، ج 1، سر ویراستار محمود مصاحب، تهران: علمی و فرهنگی.
  18. رادمنش، عزت الله. (1360)، کلیات عقاید ابن خلدون درباره فلسفه تاریخ و تمدّن، تهران: قلم.
  19. راشد محصل، محمد تقی و مرتضی تهامی. (1387)، «سیر تحول اساطیر ایران بر بنیاد اسطوره‌های پیشدادی و کیانی»، دو فصلنامة علمی پژوهشی «پژوهش زبان و ادبیات فارسی»، شماره یازدهم، صص 31-56.
  20. رستگار فسایی، منصور. (1383)، پیکرگردانی در اساطیر، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
  21. رضی،‌هاشم. (1381)، دانشنامة ایران باستان، ج 1، تهران: سخن.
  22. سرّامی، قدمعلی. (1383)، از رنگ گل تا رنج خار: شکل­شناسی داستان­های شاهنامه، تهران: علمی و فرهنگی.
  23. سعادت، اسماعیل. (1384)، دانشنامة زبان و ادب فارسی، تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی.
  24. صفا، ذبیح الله. (1378)، حماسه­سرایی در ایران، تهران: فردوس.
  25. طبرى، محمد بن جریر. (1380)، تاریخ طبری، ترجمة ابوالقاسم پاینده‏، جلد 1، تهران: اساطیر.
  26. عفیفی، رحیم. (1383)، اساطیر و فرهنگ ایرانی در نوشته‌های پهلوی، تهران: توس.
  27. قائمی، فرزاد. (1392)، «بررسی کهن الگوی انسان نخستین و کردهای آن در بخش پیشدادی شاهنامة فردوسی بر مبنای اسطوره­شناسی تحلیلی»، فصلنامة ادبیات عرفانی و اسطوره­شناختی، س9 ش31، صص 169-209.
  28. کرتیس وستا، سرخوش. (1383)، اسطوره­های ایرانی، مترجم عباس مخبر، تهران: مرکز.
  29. کریستین­سن، آرتور. (1386)، نمونه­های نخستین انسان و نخستین شهریار در تاریخ افسانه­ای ایرانیان، ‌ترجمۀ ژاله آموزگار و احمد تفضلی، تهران: چشمه.
  30. کاتراک، جمشید کاوسبحی. (1348)، «تمدن و فرهنگ ایران باستان»، ‌ترجمۀ فرهاد آبادانی، مجلة هنر و مردم، دوره7، ش82 ، مرداد، صص 41-53.
  31. نیکو بخت، ناصر و دیگران. (1389)، «خویشکاری­های مشترک فلز و آب و آتش در اساطیر و باورهای ایرانی»، مجله بوستان ادب دانشگاه شیراز، سال دوم، شماره چهارم، پیاپی6، صص191-210.
  32. واحد دوست، مهوش. (1378)، نهادینه­های اساطیری در شاهنامه، تهران: صدا و سیما.
  33. ویدن­گرن، گئو. (1377)، دین­های ایران، ترجمة منوچهر فرهنگ، تهران: آگاهان ایده.
  34. ویدن­گرن، گئو. (1381)، جهان معنوی ایرانی از آغاز تا اسلام، برگردان محمود کندری، تهران: میترا.
  35. هانتینگتون، ساموئل. (1378)، برخورد تمدن­ها و بازسازى نظم جهانى، ترجمة محمدعلى حمید رفیعى، تهران: دفتر پژوهش­هاى فرهنگى.
  36. هینلز، جان. (1377)، شناخت اساطیر ایران، ‌ترجمۀ ژاله آموزگار و احمد تفضلی، تهران: آویشن و چشمه.